suddenly

Αναπάντεχα

Έφυγα από Νάξο. Ήδη περάσαμε από ίο και Σαντορίνη. Είμαι έξω και κάνω άλλο ένα τσιγάρο. Έχει κύματα και αυτά χτυπάνε δυνατά στα πλαϊνά του πλοίου για να εκτοξευτούν πάλι πίσω στη θάλασσα, μέσα στο απόλυτο σκοτάδι. Παραπατώ λόγω του αέρα και του κουνήματος, μα έχω κολλήσει να κοιτώ μακριά, απέναντι, στο πουθενά. Αντιλαμβάνομαι εικόνες. Πρώτα τη δικιά μου, αιρούμενος στο καράβι. Ένα μηδενικό βάρος στην άνωση του πλοίου. Ένας ταξιδιώτης, περιπλανώμενος, μόνος, ελεύθερος σαν μια ιδέα. Συνεχίζω να κοιτάω, δεν ξέρω τι. Ένας ταξιδιώτης δε χρειάζεται καμιά φορά αυτό που βλέπει, η ματιά και το συναίσθημα ανακατεύονται δημιουργικά και επεκτείνουν ότι περνάει μπροστά στα μάτια τους. Και αυτή είναι η τέλεια σκέψη για όσα έζησα σε ένα ταξίδι που ξεκίνησε στις αρχές του καλοκαιριού.

‘Πόσα πράγματα μπροστά απ’ τα μάτια μου!!!’

Αυτό το καλοκαίρι, ότι και να έγινε ή ότι και να γίνει, ήταν πολύ έντονο συναισθηματικά. Όλα ήταν πολύ έντονα. Όλα ήταν «αναπάντεχά».