αν στον καθενα αναλογη μια τιμη μοναδας στην αγαπη, εγω την ξοδεψα. Ασκοπα ή οχι, δεν ξερω. αλλα μου τελειωσε... την ξοδεψα ολη. Θα μπορουσαμε να το δουμε ετσι, σαν αποταμιευση. Γεννιομαστε και μας γεμιζουν αγαπη. Οτι μπορει ο καθενας δινει. Και περνεις αγαπη. αλλοι πορισσοτερο και αλλοι λιγοτερο. Μεγαλωνοντας αρχιζεις και τη σκορπας αλλα οσο μεγαλωνεις παιρνεις πιο δυσκολα αγαπη. Το καταλαβαινεις γιατι γινεσαι σκληρος, αδιαφορος, δεν εχεις να δωσεις. Εισαι φτωχος.... Ειμαι φτωχος. Ναι η αγαπη θελει δουλεια... ειναι αυτο που σε κανει οτι δεν φανταζεσαι οτι εισαι. αλλα ειναι ενα αγαθο που θα επρεπε να το εχουμε δωρεαν. Οπως οι γονεις την δινουν στα παιδια...χωρις να ζητανε(τουλαχιστον ως ενα σημειο).