Πλευση γυρισμου... μα τιποτα μελαγχολικο. Συνιθισμενα χαρακτιριστικες φατσες γυρω. Ταιζουμε γλαρους εν πλω. Και το διασκεδαζουμε πραγματικα. Ταξιδιαρικο σκηνικο που ποτε δεν βαριεσαι να βλεπεις.

Ομως η μαγικη εικονα ειναι άλλη. Ηταν σαν να είχα διαλέξει το τελειο σημειο για να στησω σκηνη. Ηταν γυρω στις μια μετασονυχτια. Εχω κατσει στην εξοχη της σκηνης και γινομαι μερος μιας ομορφης ζωγραφιας. Τοσα αστρα, νεφωσεις αστεριων μεσα στην ησυχια. Ακουγεται μονο η περιεργη λαλια ενος πουλιου. Ακριβως απο πανω κρεμονται κλαδια και δεντρα που εξεχουν απο το αποτομο τελειωμα του λοφου. Ειναι ψηλα εκει πανω. Ακουω τη θαλασσα να βγαζει τον αφρο στην ακτη και τις πετρες που παρασυρουν τα κυμματα. Εγω με ενα τσιγαρο σε μια σκηνη κοιταω σαν τμημα της φυσης την υπεροχη θεα. Απεναντι τα φωτα του επομενου νησιου. Ολογυρα σκοταδι. Κοιτας κατακορυφα πανω και ολα τα αστερια ειναι δικα σου. Νιωθεις τη γη να γυριζει. ΟΟΟΟλη η γνωση μπροστα σου. Ολος ο πλανητης. μπορει να εχει τοση ησυχια μα συμβαινουν, ισως, πιο σημαντικα πραγματα απο τη βαβουρα της μερας.

Και η θαλασσα... ο ηχος της... σαν μια πανεμορφη γυναικα, που γλυκα σου λεει οτι πιο ερωτικο εχεις ακουσει. Την ερωτευεσαι αμεσως. Εχω κολησει για λιγο να την ακουω. Σε λιγο όμως συνηδιτοποιω οτι πρεπει να ξεκολησω. Μπορει να σε τρελανει. Πραγματικα. Σου φερνει σκεψεις και συναισθηματα που σε βαραινουν. Ειναι τρελο. Ειναι και η θαλλασα τρελη. καταλαβαινεις πως η σχεση σας πρεπει να μεινει εκει. Ερωτικη. Να παιζεις μαζι της, να γλεντας, να την χαζευεις. Ανηκει στη φυση. Αλλιως μπορει να σε πνιξει. Οπως μια γυναικα.

Πρεπει να κοιμηθω, λεω. και ας μη νυσταζω. Ξαπλωνω και περνω αγκαλια το γιο μου. Αλλο ενα στοιχειο που τελειοποιει το ονειρο. Θελω να τα γραψω ολα επιτοπου για να μη ξεχασω τιποτα. Αλλα ειμαι κουρασμενος. Και σκεφτομαι οτι πρεπει να το κρατησω για αυριο. Ειναι σημαντικο να υπαρχει και για αυριο αυτη η εικονα χωρις να χαλασει το τωρα. Τωρα το ζεις, αυριο το διηγησε. Και το ξαναζεις.

Υπαρχουν στιγμες που οτι πιο ομορφο περναει απο μπροστα μας. Πρεπει να συνηδοποιουμε οτι καποιες στιγμες ειμαστε μερος της ομορφιας. Ειδα την πιο ομορφη απεικονηση της φυσης και ειμουν μια μικρη ζωγραφια εκει μεσα. απλα ηταν τελειο...

Αφηνεις τον χρονο ελευθερο να κανει τα δικα του, να φερει απο μονος του τα ομορφα και τα ασχημα. Το ξερεις, δεν μπορεις να ξεφυγεις απο μερικα πραγματα. Ερχονται καποια στιγμη, σου χτυπουν τη πορτα περιμενοντας μια αντιδραση. Στα φερνει με την αισθηση του διαφορετικου, και εσυ ελπιζεις πως κατι θα ταραξει τα νερα, μια πιθανοτητα ακομα πως θα νιωσεις τα κενα σου να καλυπτονται.

Μπορει να ειναι μια ματια ή μια κινηση. Ανταποδίδεις τη ματια και μπαίνεις στο παιχνιδι. Θεωρεις πραγματικο αυτο που γινεται. Εκεινη τη στιγμη δεν την αλλαζεις με τιποτα. Σ' αρεσει που παιζεις και που παιζει και εκεινη μαζι σου. Λογια απλα! Ολα μοιαζουν τοσο φυσιολογικα. Ειναι το καινουργιο, το σαγινευτικο, που ο χρονος και ο τοπος διαλεξαν να συναντηθουν τη συγκεκριμενη στιγμη. Πρεπει μονο να κανεις τη κινηση σου, τι αλλο μενει? Μετα θα φυγει, εσυ θα μεινεις και πρεπει να ξερεις οτι οτι ηταν να κανεις το εχεις κανει. Ζητας λοιπον μια επαναληψη σε αλλο χρονο και αλλο τοπο. Τωρα θεωριτικα κινεις εσυ τα νηματα, και ολα μοιαζουν να ειναι οπως πρεπει.

Δεκα λεπτα, μιση ωρα αργοτερα η εικονα μενει. Εκανες μια επιλογη. Μα τωρα, αυριο, μεθαυριο, την αλλη βδομαδα δεν θα μοιαζει φυσιολογικο το οτι χαθηκε. Θα επρεπε να ειναι μια καινουργια γνωριμια, κατι καινουργιο στη ζωη σου αλλα για καποιο λογο το σκηνικο περασε, σαν να μπηκε σε μια μαυρη τρυπα. Και δεν εχω καταλαβει τελικα, γνωριζουμε αυτο που θελουμε οταν το θελουμε ή ημαστε εκτεθιμενοι σε εντελως τυχαιες γνωριμιες για να μην ειμαστε μονοι. Θα επρεπε να ηταν απλο θεμα οχι μελετη καποιας επιστημης.

δεν ειναι οτι κολλας, δεν ειναι οτι δεν συνεχιζεις. ειναι πως θελεις να κανεις επιλογες. να μην εισαι ενα με ολο το τσουρμο. και καθε τι που μοιαζει μαγικο να παραμενει μαγικο...

Μη σκοτωνουμε την ελπιδα χωρις λογο... αλλα θα πρεπε να ξερω γιατι το κανουμε για να το αλλαξουμε