Αφηνεις τον χρονο ελευθερο να κανει τα δικα του, να φερει απο μονος του τα ομορφα και τα ασχημα. Το ξερεις, δεν μπορεις να ξεφυγεις απο μερικα πραγματα. Ερχονται καποια στιγμη, σου χτυπουν τη πορτα περιμενοντας μια αντιδραση. Στα φερνει με την αισθηση του διαφορετικου, και εσυ ελπιζεις πως κατι θα ταραξει τα νερα, μια πιθανοτητα ακομα πως θα νιωσεις τα κενα σου να καλυπτονται.

Μπορει να ειναι μια ματια ή μια κινηση. Ανταποδίδεις τη ματια και μπαίνεις στο παιχνιδι. Θεωρεις πραγματικο αυτο που γινεται. Εκεινη τη στιγμη δεν την αλλαζεις με τιποτα. Σ' αρεσει που παιζεις και που παιζει και εκεινη μαζι σου. Λογια απλα! Ολα μοιαζουν τοσο φυσιολογικα. Ειναι το καινουργιο, το σαγινευτικο, που ο χρονος και ο τοπος διαλεξαν να συναντηθουν τη συγκεκριμενη στιγμη. Πρεπει μονο να κανεις τη κινηση σου, τι αλλο μενει? Μετα θα φυγει, εσυ θα μεινεις και πρεπει να ξερεις οτι οτι ηταν να κανεις το εχεις κανει. Ζητας λοιπον μια επαναληψη σε αλλο χρονο και αλλο τοπο. Τωρα θεωριτικα κινεις εσυ τα νηματα, και ολα μοιαζουν να ειναι οπως πρεπει.

Δεκα λεπτα, μιση ωρα αργοτερα η εικονα μενει. Εκανες μια επιλογη. Μα τωρα, αυριο, μεθαυριο, την αλλη βδομαδα δεν θα μοιαζει φυσιολογικο το οτι χαθηκε. Θα επρεπε να ειναι μια καινουργια γνωριμια, κατι καινουργιο στη ζωη σου αλλα για καποιο λογο το σκηνικο περασε, σαν να μπηκε σε μια μαυρη τρυπα. Και δεν εχω καταλαβει τελικα, γνωριζουμε αυτο που θελουμε οταν το θελουμε ή ημαστε εκτεθιμενοι σε εντελως τυχαιες γνωριμιες για να μην ειμαστε μονοι. Θα επρεπε να ηταν απλο θεμα οχι μελετη καποιας επιστημης.

δεν ειναι οτι κολλας, δεν ειναι οτι δεν συνεχιζεις. ειναι πως θελεις να κανεις επιλογες. να μην εισαι ενα με ολο το τσουρμο. και καθε τι που μοιαζει μαγικο να παραμενει μαγικο...

Μη σκοτωνουμε την ελπιδα χωρις λογο... αλλα θα πρεπε να ξερω γιατι το κανουμε για να το αλλαξουμε