Υπαρχουν ονειρα που ειπα οτι ηταν ττα καλυτερα μου, αλλα που δεν καταλαβα, και αλλα....

Επεσα για υπνο μετα απο δυο μερες δουλειας και αφου ειχα πιει κατι τζιν. Πτωμα! Ο υπνος με πηρε γλυκα! Ενα τηλεφωνο με διεκοψε αλλα η συνεχεια ηταν τοσο εντονη. Ολα τοσο γνωριμα αλλα και τοσο αγνωστα. Ξεκινησα να παω στη μανα μου για καποιες υποχρεωσεις. Οταν εφτασα το μερος ηταν διαφορετικο αλλα στην αρχη δεν μου εκανε εντυπωση. Στο σπιτι σιγα σιγα εβλεπα οσους επρεπε αλλα σιγα σιγα και αλλους που δεν περιμενα. Φαινονταν ολοι τοσο χαρουμενοι. Λες και δεν υπηρχαν προβληματα. καποια στιγμη η μανα μου πεταχτηκε εξω γιατι καποιος ειχε παρκαρει στο γκαραζ ωρα σαν να παρακολουθουσε. ετρεξα και μπηκα μπροστα για να μη φυγει και τον κοιταξα. Αγνωστος αλλα οχι παντελως. δεν μπορουσα να θυμηθω. Τον ρωτησα "τι κανεις ρε?", τσαμπουκαλεμενα. Για καποιο λογο σε ολο το ονειρο ενιωθα νευριασμενος. Συνεχισε να με κοιταει μεχρι που ακουσα τη μανα μου να φωναζει να τον αφησω να φυγει. Εφυγε γρηγορα. Το αμαξι ομως ηταν παρα πολυ γνωστο. Παρα πολυ. Οχι ομως οι πινακιδες που τελειωναν σε 58.

Οταν μπηκα ξανα μεσα στο σπιτι συνηδητοποιησα οτι το σπιτι ηταν μεσα στο ασπρο και μεσα στην χλιδα. Αλλα δεν πρεπει να ηταν στο παρον. Αλλα καπου μελλοντικα. Στο τεραστιο μπαλκονι που ηταν σαν να εμπαινες σε σκεπαστη προβλητα χανοσουν. Εκει εψαξα να βρω αλλους. Μιλαγαμε. Ηταν σαν ενα παρτι ολη η φαση. εμπαινα και εβγαινα απο το σπιτι στο μπαλκονι συνεχως. Τα φαγητα ηταν περιεργα. Τα παιδια τα βαζανε μεσα στο ψυγειο να διασκεδασουν τρωγοντας καποιο σνακ. Δεν το πιστευα.

Καποια στιγμη μου ειπαν πως θα βγαιναμε εξω αλλα εδω ολα γινονταν παραλογα. Σαν να μας ανηκε ενα ολοκληρο ξενοδοχειακο συγκροτημα. Σαν να ειχαμε νοικιασει ζωη σε εναν πλουσιο παραδεισο. Ειχαμε τρελη εξυπηρετιση. Υπηρχε ενας περιεργος θυρωρος που προσεξα. Ανεβηκαμε πολλα σκαλοπατια για να παμε σε ενα διαμερισμα που αν θυμαμαι καλα θα ηταν το καινουργιο μας διαμερισμα. Απιστετη χλιδα την οποια δεν μπορουσα να κατανοησω. Οταν κατεβηκαμε κατω σχεδον ολοι φοραγανε ασπρα. Καθομασταν παραληλλα σε σειρες για να φαμε. Προσπαθουσα να δω τι υπαρχει απο την αλλη μερια αλλα. Τοτε τσακωθηκα με ενα καραφλο τυπο που δεν ηταν ντοπιος και κατι μου ειπε. "τι θες ρε μαλακα?" απαντησα εσκεμμενα για να γινει χαμος αφου απο την πρωτη στιγμη που τον ειδα δεν τον συμπαθησα.

Η μανα μου με τραβηξε για να παμε βολτα για να ηρεμησω με το αμαξι. Εκει εμαθα οτι δεν επρεπε να τα βαλω μαζι του γιατι ο τυπος ειχε μεριδιο σε οτι ειχαμε. Δεν νοιαστηκα, νευριασα και γυρισα πισω μονος. Πηγαινοντας να μπω απο την εξωπορτα,την οποια ειχα ξεχασει απο την πρωτη φορα που την ειδα, ο θυρωρος με σταματησε. Ημουνα πολυ νευριασμενος και ετοιμος να τα βαλω μαζι του. Μιλαγε πολυ σπαστα ελληνικα και μου ζητησε καποια ρεστα για να παρει κατι απο κατι αστυνομικους που ηταν ευκαιρια. Νομιζω ετσι ειπε. Του ειπα οτι δεν εχω αλλα αν πηγαινα πανω θα του εφερνα. Ξεκινησα τρεχοντας. Με φωναξε πισω για να με ενημερωσει οτι το προβλημα του λυθηκε. Δεν θυμαμαι γιατι και πως βρεθηκα στην ιδια διαδικασια με τον θυρωρο απεναντι απο τους αστυνομικους. Ομως βρεθηκα. Καμια σχεση οι αστυνομικοι με οτι φανταζεστε. Με ενημερωσαν οτι αν τους εδινα καποιο "αντιτιμο" επερνα μαρκες. Οι μαρκες ηταν παλια ιταλικα νομισματα ή συμβολα. Ηταν περιεργα παντως. Τελος παντων ετσι εγινε. Και κερδισα αμετριτα κουκλακια. Μικρα μεγαλα αλλα παρα πολλα. Τα αρπαξα ολα, δεν ηθελα να αφησω κανενα. Ξαφνικα ημουνα τοσο χαρουμενος. Ετρεχα να ανεβω τις σκαλες. Καθε τοσο σταματουσα για να μαζεψω τα αρκουδακια που επεφταν. Ετρεχαν καποιοι αντιθετα και μαλλον ακουσαν για την ευκαιρια. Συναντησα καποιον γνωστο που με εκανε να σκονταψω. Στα πλαγια της σκαλας τοτε ειδα ενα δυευρω. Οταν πηγα να το παρω ετρεχαν αλλα νομισματα. Οσο εβαζες το δαχτυλο σου αυτα ετρεχαν. Αυτο υπηρχε υποτιθεται για οποιον θελει ή χρειαζεται και για να παραμεινει η ευτυχια στο μερος αυτο. Τελικα δεν ηξερα που ημουν αλλα δεν με ενοιαζε πλεον. Μαζεψα μερικα και συνεχισα να τρεχω αλλα δν μπορεσα να φτασω στο επομενο οροφο. Η Σκαλα ειχε γινει αποτομη κατηφορα. Τα σκαλια ειχαν μαζεψει. Σκεφτηκα οτι ηταν καλο σχεδιο ασφαλειας αλλα και οτι μπορουσα να καταφερω να ανεβω. Ματαια.

Ξυπνησα ηρεμος. Σκεφτομουν ολα οσα ειδα. Ξαφνικα με επιασε ο φοβος και τελος καποια δακρυα εφυγαν.

Θα επρεπε να υπηρχε καταγραφη ονειρων. Να τα βαζουμε μετα να τα ξαναβλεπουμε. Εχω ξεχασει τοσα. Εχω τοσα ερωτηματα!!!

Ηταν απλα μια πλημμυρα συναισθηματων βασισμενα σε ενα ονειρο