Παραμύθια αγάπης

Κατι που εμαθα για τις σχέσεις και πιο συγκεκριμενα ίσως για τις καψουρες ειναι οτι τις αναζηταμε, τις ζουμε, παραμυθιαζώμαστε, δημιουργουμε "θεματα" και σκοτιζόμαστε για αποφασεις που στην τελικη τις εχουμε παρει μονοι μας. Ολα ειναι θεμα επιλογών, οσο κοινοτυπο και αν ακούγετε. Ακόμα και τον ποιον θα ερωτευτούμε ειναι μια επιλογή.

Οι επιλογες ειναι βαση διαφορων παραγόντων, προτεραιοτήτων και συγγιριών. Τις περισσότερες φορές δεν δεχόμαστε καμία πίεση και στο τέλος τα προβλήματα που παρουσιαζονται ειναι οι αναμενόμενες επιπτώσεις των αποφάσεων μας. Σ' αυτήν την περίπτωση δεν 8α πρέπει να κατηγορούμε κανέναν περα του εαυτού μας οταν τα πράγματα δεν πανε καλα, οταν καποιος τελικα πληγώνεται, οταν ολα μας φαινονται μπερδεμένα και ανεξήγητα.

Σε πραγματικα δυσκολες περιπτωσεις ολα μετρουνται σε μια ζυγαρια. Το παρελθον και το μελλον, τα θελω και τα πρεπει, το πραγματικο και το φανταστικο. Δεν υπαρχει καμια εγγυηση για το μέλλον και καμια ελπιδα στο παρελθον. Μια αποφαση στιγμης μπορει να αλλαξει τα παντα και ξερουμε απο την αρχη τις συνεπειες. Ομως εχουμε αφήσει μπολικο χωρο στην αγαπη να φανταζεται και να ονειρεύεται. Παντα υπαρχει η πλευρα του παραμυθιου που αφηνουμε να γραφτει σε καθε αποφαση μας. Μονο που ειναι παντα δικη μας. Δικα μας παραμυθια, δικοι μας εφιάλτες, δικα μας λαθοι......

Μετα απο ολονυχτια κουβεντα σκεψεις ψυνουν πληγες. Μνημες που ερχονται και θα χαθουν. Λογια που πρεπει να αφησουμε. Οχι αλλα λογια. Δεχομαι πια να μη με δεχονται. Μα δε αντεχω να μη μπορω να μοιραστω το συναισθημα. Το μονο που μου λεει το μυαλο μου ειναι γυρνα για μια στιγμη στα χρονια τα παιδικα, εκει σε μια μονο στιγμη που ολα αυτα που μου λες δεν ειχαν καμια σημασια. Τοτε που ημασταν μαζι αλλα ημασταν αθωοι. Τοτε ηταν η τελευταια φορα που τα λογια δεν ειχαν καμια αξια. Για μενα εδωσα αξια στο χρονο και αυτο ειναι ενα αλλο γραμματιο ζωης με ανταλαγμα τη μοναξια. ... Χα Παει και αυτη η εξομολογηση. Δεν ειναι παρα μονο λιγα λογια!! καληνυχτα

Ελευθερη ζωη

Μια ζωη που τις εχουμε βαλει ζωτικους και ατυπους κανονες επιβιωσης. Μεσα απο τους οποιους ζουμε συμβατα με το κοινωνικο συνολο, συνεχιζουμε σαν υπαρξη, καταφερνουμε να μπουμε μεσα στο "συστημα". Δουλεια, οικογενεια, διασκεδαση. Μεσα απο την εξελιξη τα ανθρωπινα δικαιωματα, οι συνθηκες υπαρξης, της καθημερινοτητας, των σχεσεων εχουν ενα κοινο χαρακτηριστικο. Ολα με γνώμονα την ελευθερια. Ο ορος "ελευθερία" πιθανον ακουγεται χαρωπα. Ισως τα κινητρα της να ειναι ευγενικα. Εμένα προσωπικα ομως με μπερδευει. Μπορω να τον καταταξω αναμεσα σε εννοιες οπως ο χρονος, η αγαπη, την ερμηνια των ονειρων. Σε ολα δεν υπαρχει συγκεκριμενη ερμηνια. Δεν βρισκεις αρχη και τελος. Ειναι τοσο αυθαιρετα. Αρχη και τελος δεν εχει ουτε η ελευθερια. Αγνωστο ισως απο την αρχη του κοσμου που αρχιζουν τα ορια, που τελειωνουν.

Επισης ολα τα παραπανω και πολλα αλλα ισως εχουν ενα τιμημα. Για τον χρονο, την αγαπη και τα ονειρα ισως να ειναι γνωστες οι επιπτωσεις. Η αγαπη επισης ξερουμε οτι εξαρταται και απο τους αλλους. Μπορουμε ομως να πουμε το ιδιο και για την ελευθερία? Μετα απο τρεις δεκαετίες, παρατηρω οτι η ελευθερια ειναι αντιστροφος αναλογη με τον χρονο και με τον μεγεθος της ιδιας της εννοιας. Πιο συγκεκριμενα στο μεγιστο βαθμο ελευθεριας ειναι ευκολο να μην εχεις πολλες ελευθεριες. Ευκολονόητο αυτο!

Εκτενέστερα φαντασου μια αλυσιδα επιλογων και αποτελεσματων. Επιλεγεις δουλεια, γκόμενα, φιλους, ζωη αλλα σε ποιο βαθμο ειναι δικιά σου επιλογής. Τα αποτελεσματα των επιλογών σου σου δινουν εξισου την ελευθερια που ηθελες??? Αλλη διαπιστωση ειναι οτι η ελευθερία ειναι προιον μοναξιας. Οσο ελευθερο χρονο και να δωσεις στον εαυτο σου να κανει οσα γουσταρει, θα διαπιστωσεις πολλες φορες οτι ο χρονος σου δεν συμβαδιζει με των αλλων. Ο χρονος σου χωρις τη συντροφια αλλων ειναι ενας μοναχικος χρονος. Ειναι η στιγμη που συνηδιτοποιεις οτι ή θα κανεις κατι δημιουργικο ή οτι σου ειναι περιττη τοση ελευθερια. Ειναι πιο ευκολο να ακολουθησεις το ωραριο των φιλων σου παρα αυτοι το δικο σου. Με την δικαιολογια οτι δεν εχουν το χρονο για διαφορους λογους. Είναι να αναρωτιεσαι αφου αυτο είναι ομως αποτέλεσμα προσωπικών αποφασεων με την ελευθερη βουληση του καθενος. Μια ελευθερη αποφαση που μειωνει την ελευθερία σου.

Καταυτα την ελευθερία περισσοτερο την νιωθεις παρα τη ζεις. Η ελευθερία ειναι ενα συναισθημα παρα δικαιωμα. Τα δικαιωματα μας οσο και να αναγραφονται ή μας διαδιδουν, δεν μπορουν να σου δωσουν το πνευμα που χρειαζεται για να ζησεις ως ελευθερος. Αν και δεν ειναι αντικειμενο διαμορφωσης , δηλ δεν μπορεις να το φερεις σε ενα μετρο συμφωνα με τις υπαρχουσες συνθηκες, υποσκιαζεται απο την δυναμη του χρηματος. Ενος παραδειγματικου αντικειμενου που η πραγματικη του αξια ειναι μιδενικη και το "συστημα" το εχει μετατρεψει στον κυριο αξονα επιλογων, αποφασεων, κινησεων κα.Ευκολα μπορείς να πιστέψεις οτι οσα περισσοτερα χρηματα εχεις τοσο πιο ελευθερος εισαι. Απο την άλλη, και αυτός που δεν έχει τιποτα ειναι εξισου ελευθερος να κανει οτι ναναι, αφου εχει λιγοτερες ευθυνες.

Γενικα καθε ομαδα ανθρωπων οριζει διαφορετικα την ελευθερια βαση του τροπου ζωης του και της επιδιωξης συγκεκριμενου βιου. Την αναζητουμε αλλα μας ειναι και δυσκολο να την δωσουμε σε αλλους. Ανασφάλεια ή ελεγχος εξουσιας δεν μας κανουν να σκεφτουμε το ιδιο ελευθερα για το δικαιωμα των αλλων να ειναι δρουν ελευθερα. Το θεμα νομιζω ειναι να μπορεσουμε να μεγαλωσουμε μαθαινοντας σωστα να χειριζομαστε την ατομικη ελευθερια και να διατηρουμε την συνολικη προς οφελος και μονο για "εξυπνους" σκοπους.

Συμπερασμα οτι χρεισιμοποιουμε χαζα την ελευθερια, την εχουμε αναλωσει, την εχουμε σπαταλησει ασκοπα. Στο τελος καταληγουμε να τη βαριομαστε ή να τη μισουμε. Θελουμε να δουλευουμε περισσοτερο. Ειμαστε, επιπλεον, ικανοποιημενοι. Χωρις δεσμους, με γραμμενους νομους να διαλαλουμε για τα δικαιωματα μας κα.... Ειμαστε σκλαβοι της ψυχικης μας διαταραχης, της ρουτινας, της ανασφαλειας, του φοβου, της αγνοιας. Μας εκαναν ετσι αλλα δεν μας εδειξαν να αξιοποιουμε ολο το χρονο ή την ελευθερια....

Η ελευθερια μπορει να προκαλεσει συγχηση στην καθημερινοτητα, στην ιδια την προσωπικοτητα αν την αναζητησεις με μανια. Ειναι το ναρκωτικο!!!!!! Ειναι ο λογος εξελιξης, ανταλαγης γνωσεων, ιδεων, κουλτουρας και τοσα αλλα. Τελικα δεν μπορει να υπαρξει διχως αλλες εννοιες διπλα της.

Η κρίση του καπιταλισμού και κάποιες βιώσιμες λύσεις από τον Rick Wolff - The from dimitris meletis on Vimeo.

Πραγματικα ενα ενδιαφερον βιντεο, τουλάχιστον για οσους ειναι ανοικτόμυαλοι και αναζητουν μια λυση στην "κρίση" της εποχης. Το παρακολούθησα με προσοχη. Μπορώ να πω οτι είναι μια λογική πρόταση που ισως πρεπει να εφαρμοστει καποια στιγμη. Σίγουρα χρειάζεται μια αλλαγη το ολο συστημα. Τον όρο συστημα εν τωμεταξυ δεν μπορώ πια να τον καθορισω.
Ολα συνεπάγονται πια μεσα σ' αυτη τη λεξη. Ολα έχουν επηρεαστεί. Οπως η οικογενεια, ένα θέμα που θίγει ο καθηγητης Richard Wolff (University of Massachusetts Amherst) στο βίντεο, και μου αρεσε αυτό.


Κατα καιρούς εχω παρακολουθήσει και αλλα βίντεο με διάφορες ιδεες, αποψεις και προτάσεις. Ειμαι της γνώμης πως πρέπει να κατσουμε να ακούσουμε και να συζητήσουμε όλοι μαζι για το ιδανικότερο. Για τη σοφότερη λυση. Πριν αποφασίσουμε είμαστε αναγκασμένοι να ψάξουμε και να σκεφτούμε καθε επιλογη. Γιατί πράγματι θέλουμε ενα εντελως αλλο "συστημα", μα ο καθένας που βγαίνει και λεει κατι, εχει κάποια επιροη. Καθε φορα λοιπον γεννιουνται ερωτηματα. Κατα ποσο μπορει ενα σχεδιο, να γινει σοβαρο πλανο, να υλοποιηθει, να διατηρηθει. Σε καμία προταση δεν ακουω εναλλακτικη ή καποιο υπολογισμο θετικων και αρνητικων συπεπειων και αποτελεσματων. Αυτα εμενα μου αφήνουν κενα. Ειδικος δεν ειμαι και ετσι δεν μπορώ να αναλογιστω τις ελλειψεις ενος οικονομικο-πολιτικο-κοινωνικου σχεδιου. Αντιθέτος ομως βλεπω τους ειδικούς να επαναλαμβανουν και να εκτιμουν λανθασμενα. Επισης τους παρατηρω, αλλα οχι μονο εγω γιατι πιστευω ολοι το βλεπουν, οτι ενεργουν βαση "συστήματος"!!!!!


Ειναι τοσα πολλα που πρεπει να μετρηθουν που μια προταση δεν μπορει να κινησει μια τετοια μεταρυθμιση της ζωης. Οι μεγαλες εταιριες με τη μεριδα του λεοντος εχουν τον πρωτο λογο, αλλα η περίοδο της ατομικοτητας φτανει. Τι θα πει αυτο? Ας πουμε μονο οτι ο καθένας θα μηδενίσει τα παντα για να αυτοδημιουργηθει απο την αρχη. Τιποτα δεν θα τον καλυπτει, δεν θα τον γεμιζει, δεν θα υπολογιζει τιποτα, δεν θα εχει να χασει τιποτα. Αλλα αυτο νομιζω ειναι ενα αλλο θεμα. 


Απλα προτεινω να ακουσετε τον καθηγητη και να αρχισετε να σκεφτεστε. Κατι πρέπει να γινει......

Οσο και να δικαιολογεις καποια πραγματα, αυτα δεν θα σε αφηνουν. Οσο το μυαλο σου θα παιζει παιχνιδια επιβιωσης, καποια συνειδιση πρεπει να σε ξυπνησει, να σου ανοιξει τα ματια και το μυαλο. Μηπως κανω κυκλους στον αξονα της ζωης μου και δικαιολογω την καθε κατασταση με επιχειριματα που εμαθα καλα να λεω,,, βαρετα ψεμματα που κανουν ακομα πιο βαρετη και ανουσια την υπαρξη μας.

Που πηγε η δοση του ξεχωριστου στο περασμα μας, τα ανοιδιοτελη ονειρα, οι κινισεις που σε κανουν να ξεχωριζεις... Υπαρχει μπολικη ματαιοδοξια να σε γεμισει καμια φορα, να σε μπερδεψει με το ψευτικο τροπο ζωης. Οταν μαθεις τι θες, φτανει μονο να μην ειναι αργα. σκεψου μονο λιγο διαφορετικα.... Ολα οσα ηθελες απο παιδι, οσα πρεπει να κανεις σαν αντρας. Λογικη ή παθος????

Οτι αναζητω σ' αυτη τη ζωη σιγουρα ειναι καλα κρυμμενο, απαρχαιομενο πια, απο νεες συνηθειες, ρουτινες και εθιμα.