Μετα απο ολονυχτια κουβεντα σκεψεις ψυνουν πληγες. Μνημες που ερχονται και θα χαθουν. Λογια που πρεπει να αφησουμε. Οχι αλλα λογια. Δεχομαι πια να μη με δεχονται. Μα δε αντεχω να μη μπορω να μοιραστω το συναισθημα. Το μονο που μου λεει το μυαλο μου ειναι γυρνα για μια στιγμη στα χρονια τα παιδικα, εκει σε μια μονο στιγμη που ολα αυτα που μου λες δεν ειχαν καμια σημασια. Τοτε που ημασταν μαζι αλλα ημασταν αθωοι. Τοτε ηταν η τελευταια φορα που τα λογια δεν ειχαν καμια αξια. Για μενα εδωσα αξια στο χρονο και αυτο ειναι ενα αλλο γραμματιο ζωης με ανταλαγμα τη μοναξια. ... Χα Παει και αυτη η εξομολογηση. Δεν ειναι παρα μονο λιγα λογια!! καληνυχτα