Αρωμα Χριστουγεννων...

Ηρθε και φετος η περιοδος των Χριστουγεννων και της Πρωτοχρονιας. Παρολο που δουλεια και υποχρεωσεις σε κρατανε κολλημενο στην ατερμωνη ρουτινα σου, ειναι η ευκαιρια σου να βγεις, να βρεις δικαιολογια να χαλασεις, να περιπλανηθεις στα μαγαζια. Καπου μεσα σε ολα βλεπεις κατι διαφορετικο. Προσπαθεις να νιωσεις αυτο το χαρμοσυνο και χαρωπο αισθημα των Χριστουγγενιατικων γιορτων. Λιγο τα φωτα, λιγο η μελωδια απο τα καλαντα, λιγο ο Αι Βασιλης αποκαλυπτουν την αναγκη όλων για παραμυθια. Η προσυλωση προς την ψευδαισθηση ενος παραμυθιου μοιαζει περισσοτερο εφικτη απο αυτη προς τη θεοτητα. Ισως θα επρεπε να παρομοιασουμε τη γεννηση Του με το διασιμοτερο παραμυθι της εποχης.

Εντουτις οι διαθεσεις σου για τις γιορτες εξαρτουνται απο τομεις ασχετους με τη θρησκεια. Ποιος μπορει να νιωσει το πνευμα τον χριστουγγενων αν μολις χωρισε ας πουμε. Πολλοι βλεπουν τα πραγματα μεσα απο την προσωπικη τους αυτοεκτιμιση, την ιδια την προσωπικοτητα, τις αναγκες, το προγραμμα τους.

Ειναι αυτονοητο πως το πραγματικο αισθημα εχει χαθει. Τα δωρακια μας δεν θα τα βρουμε κατω απο το δεντρακι, δεν θα βαλουμε κανενα φτωχο αστεγο στο τραπεζι μας, ουτε κανενας φτωχος θα βρει ενα θαυμα να τον περιμμενει. Το κοριτσακι παντα θα πεθαινει απο το κρυο, με το τελευταιο σπιρτο στα χερια. Καμια καλη πραξη δεν θα ανταμιφθει με μαγεια. Συνεχιζει απλα να ζει μεσα μας. Με γνωμονα τα παραπανω οτι μπορουμε δινουμε για την ενυσχιση αυτου του πνευματος. Παντα θα αγαπαμε και θα περιμενουμε τον κυριο αι Βασιλη, παντα θα λυπομαστε το κοριτσακι με τα σπιρτα, παντα θα αναζηταμε να ζησουμε λιγο το παραμυθι των ευτυχισμενων και γεματων θαυματα παραμυθι των Χριστουγγεννων.

Για οσους δεν το ενιωσαν φετος, σιγουρα θα ειναι το προσεχες μελλον.
Καλες (μαγικες) Γιορτες Σε Ολους...........

Αναρωτιεμαι αν καποιος μεγαλος ιστορικος κατεγραφε τα γεγονοτα του σημερα ποιο θα ηταν το ουσιαστικο διδαγμα για το μελλον. Θα μπορουσε καποιον να μαθει και να αλλαξει τον πολιτικο κοσμο?

Ναι υπαρχουν πια αναλυτες, χιλιαδες δημοσιογραφοι και σιγουρα καποιοι ιστορικοι που παρακολουθουν και προβλεπουν. Ολα ομως οσα καταγραφονται για μενα ειναι ενα τεραστιο ερωτηματικο. Τι μπορουμε να αλλαξουμε? Που το πανε τελικα? Περα απο παιχνιδι εξουσιας, η θυσια καθε απλης ανθρωπινης ζωης ειναι αναποφευκτη.

Στο παιχνιδι αυτο είτε ηθελημενα είτε αθελητα, διακινδινευει το συναισθημα, η χαρα, την ελευθερια. Η αποδειξη της υπαρξη σου περναει απο τις εξοντωτικες δοκιμασιες της καθιερωσης, της αναγνωρισης, της σωματικης και πνευματικης πιεσης χωρις ομως να προνοησουν την παιδικη σου αθωοτητα, την αναγκη να αγαπησεις, να προλαβεις να γνωρισεις ή και να μαθεις το παιχνιδι των "μεγαλων", χωρις κανενα εφοδιο.

Οσο αυτοι τρεχουν να διαλαλησουν αλλαγες, να κραυγασουν τις προεκλογικες τους υποσχεσεις, εγω πρεπει να ξημερωθω (στη δουλεια) για να εχω αυριο την πολυτελεια να μη πω ενα ντροπιαστικο οχι στο παιδι μου, να εχω ενοικιο στο τελος του μηνα, να κανω δουτερη δουλεια για να πληρωσω φορους, να τσακωθω, να δωσω την ψυχη μου για να δω την επομενη μερα. Αδιάφορο για τον πολιτικο αν τσακωθω, αν κλεψω, αν σκοτωσω, αν θα ειμαι ακομα ανθρωπινο ον αυριο γιατι γιαυτο εχει φτιαξει νομους, που δεν κοιταει να βελτιωσει και να τροποποιησει.

Δεν ειμαι αντιθετος στην δημοκρατικη ιδεολογια. Ομως τι να πω οταν περα απο τα προσωπικα μου σφαλματα, οι "εξωτερικοι" παραγοντες οδηγουν σε δρομους που φοβαμαι ακομα και οταν "δεν εχω κανει τιποτα".

Μπορει μια ψηφος να αλλαξει τα πραγματα με τον τροπο που τα βλεπουμε, τον τροπο που βλεπουμε τον διπλανο μας, να αλλαξει τις σχεσεις γιατι και η ζωη θελει τον χρονο της. Το παιδι θελει χρονο με τον πατερα, η γυναικα με τον συζυγο και ο συζυγος με την γυναικα του, ο φιλος με τον φιλο, και ολες οι ασχολιες που ομορφαινουν την καθημερινοτητα και μας θυμιζουν το θαυμα του να ζεις χωρις να γινεσαι καποιος αλλος. Καποιος χιλια κομματια μια ψηφο θελει να την δωσει σ αυτους και σ αυτα που αγαπα και τον αγαπουν, σε ολα αυτα που ενωνουν τα κομματια του παλι.

Αν και δεν θα αλλαξει η ιστορια με τις εκλογες σε λιγες μερες, ο λαος μονο και μονο απο ψυχολογικη αποψη ζητωντας το διαφορετικο θα ψηφισει εναντια στο τωρινο κομμα. Και εναντια σε εναν ακομα αρχηγο που απογοητευσε και παραιτηθηκε ουσιαστικα μονος του, παιζοντας διπλωματικα και οικονομικα με τον λαο του.

Η ιστορια γραφει, λενε! Γραφεται απο τους νικητες λενε αλλοι... Το συμπερασμα ειναι πως δεν θα μαθουμε ποτε την αληθεια, αν ειναι ετσι!!!

Υπαρχουν ονειρα που ειπα οτι ηταν ττα καλυτερα μου, αλλα που δεν καταλαβα, και αλλα....

Επεσα για υπνο μετα απο δυο μερες δουλειας και αφου ειχα πιει κατι τζιν. Πτωμα! Ο υπνος με πηρε γλυκα! Ενα τηλεφωνο με διεκοψε αλλα η συνεχεια ηταν τοσο εντονη. Ολα τοσο γνωριμα αλλα και τοσο αγνωστα. Ξεκινησα να παω στη μανα μου για καποιες υποχρεωσεις. Οταν εφτασα το μερος ηταν διαφορετικο αλλα στην αρχη δεν μου εκανε εντυπωση. Στο σπιτι σιγα σιγα εβλεπα οσους επρεπε αλλα σιγα σιγα και αλλους που δεν περιμενα. Φαινονταν ολοι τοσο χαρουμενοι. Λες και δεν υπηρχαν προβληματα. καποια στιγμη η μανα μου πεταχτηκε εξω γιατι καποιος ειχε παρκαρει στο γκαραζ ωρα σαν να παρακολουθουσε. ετρεξα και μπηκα μπροστα για να μη φυγει και τον κοιταξα. Αγνωστος αλλα οχι παντελως. δεν μπορουσα να θυμηθω. Τον ρωτησα "τι κανεις ρε?", τσαμπουκαλεμενα. Για καποιο λογο σε ολο το ονειρο ενιωθα νευριασμενος. Συνεχισε να με κοιταει μεχρι που ακουσα τη μανα μου να φωναζει να τον αφησω να φυγει. Εφυγε γρηγορα. Το αμαξι ομως ηταν παρα πολυ γνωστο. Παρα πολυ. Οχι ομως οι πινακιδες που τελειωναν σε 58.

Οταν μπηκα ξανα μεσα στο σπιτι συνηδητοποιησα οτι το σπιτι ηταν μεσα στο ασπρο και μεσα στην χλιδα. Αλλα δεν πρεπει να ηταν στο παρον. Αλλα καπου μελλοντικα. Στο τεραστιο μπαλκονι που ηταν σαν να εμπαινες σε σκεπαστη προβλητα χανοσουν. Εκει εψαξα να βρω αλλους. Μιλαγαμε. Ηταν σαν ενα παρτι ολη η φαση. εμπαινα και εβγαινα απο το σπιτι στο μπαλκονι συνεχως. Τα φαγητα ηταν περιεργα. Τα παιδια τα βαζανε μεσα στο ψυγειο να διασκεδασουν τρωγοντας καποιο σνακ. Δεν το πιστευα.

Καποια στιγμη μου ειπαν πως θα βγαιναμε εξω αλλα εδω ολα γινονταν παραλογα. Σαν να μας ανηκε ενα ολοκληρο ξενοδοχειακο συγκροτημα. Σαν να ειχαμε νοικιασει ζωη σε εναν πλουσιο παραδεισο. Ειχαμε τρελη εξυπηρετιση. Υπηρχε ενας περιεργος θυρωρος που προσεξα. Ανεβηκαμε πολλα σκαλοπατια για να παμε σε ενα διαμερισμα που αν θυμαμαι καλα θα ηταν το καινουργιο μας διαμερισμα. Απιστετη χλιδα την οποια δεν μπορουσα να κατανοησω. Οταν κατεβηκαμε κατω σχεδον ολοι φοραγανε ασπρα. Καθομασταν παραληλλα σε σειρες για να φαμε. Προσπαθουσα να δω τι υπαρχει απο την αλλη μερια αλλα. Τοτε τσακωθηκα με ενα καραφλο τυπο που δεν ηταν ντοπιος και κατι μου ειπε. "τι θες ρε μαλακα?" απαντησα εσκεμμενα για να γινει χαμος αφου απο την πρωτη στιγμη που τον ειδα δεν τον συμπαθησα.

Η μανα μου με τραβηξε για να παμε βολτα για να ηρεμησω με το αμαξι. Εκει εμαθα οτι δεν επρεπε να τα βαλω μαζι του γιατι ο τυπος ειχε μεριδιο σε οτι ειχαμε. Δεν νοιαστηκα, νευριασα και γυρισα πισω μονος. Πηγαινοντας να μπω απο την εξωπορτα,την οποια ειχα ξεχασει απο την πρωτη φορα που την ειδα, ο θυρωρος με σταματησε. Ημουνα πολυ νευριασμενος και ετοιμος να τα βαλω μαζι του. Μιλαγε πολυ σπαστα ελληνικα και μου ζητησε καποια ρεστα για να παρει κατι απο κατι αστυνομικους που ηταν ευκαιρια. Νομιζω ετσι ειπε. Του ειπα οτι δεν εχω αλλα αν πηγαινα πανω θα του εφερνα. Ξεκινησα τρεχοντας. Με φωναξε πισω για να με ενημερωσει οτι το προβλημα του λυθηκε. Δεν θυμαμαι γιατι και πως βρεθηκα στην ιδια διαδικασια με τον θυρωρο απεναντι απο τους αστυνομικους. Ομως βρεθηκα. Καμια σχεση οι αστυνομικοι με οτι φανταζεστε. Με ενημερωσαν οτι αν τους εδινα καποιο "αντιτιμο" επερνα μαρκες. Οι μαρκες ηταν παλια ιταλικα νομισματα ή συμβολα. Ηταν περιεργα παντως. Τελος παντων ετσι εγινε. Και κερδισα αμετριτα κουκλακια. Μικρα μεγαλα αλλα παρα πολλα. Τα αρπαξα ολα, δεν ηθελα να αφησω κανενα. Ξαφνικα ημουνα τοσο χαρουμενος. Ετρεχα να ανεβω τις σκαλες. Καθε τοσο σταματουσα για να μαζεψω τα αρκουδακια που επεφταν. Ετρεχαν καποιοι αντιθετα και μαλλον ακουσαν για την ευκαιρια. Συναντησα καποιον γνωστο που με εκανε να σκονταψω. Στα πλαγια της σκαλας τοτε ειδα ενα δυευρω. Οταν πηγα να το παρω ετρεχαν αλλα νομισματα. Οσο εβαζες το δαχτυλο σου αυτα ετρεχαν. Αυτο υπηρχε υποτιθεται για οποιον θελει ή χρειαζεται και για να παραμεινει η ευτυχια στο μερος αυτο. Τελικα δεν ηξερα που ημουν αλλα δεν με ενοιαζε πλεον. Μαζεψα μερικα και συνεχισα να τρεχω αλλα δν μπορεσα να φτασω στο επομενο οροφο. Η Σκαλα ειχε γινει αποτομη κατηφορα. Τα σκαλια ειχαν μαζεψει. Σκεφτηκα οτι ηταν καλο σχεδιο ασφαλειας αλλα και οτι μπορουσα να καταφερω να ανεβω. Ματαια.

Ξυπνησα ηρεμος. Σκεφτομουν ολα οσα ειδα. Ξαφνικα με επιασε ο φοβος και τελος καποια δακρυα εφυγαν.

Θα επρεπε να υπηρχε καταγραφη ονειρων. Να τα βαζουμε μετα να τα ξαναβλεπουμε. Εχω ξεχασει τοσα. Εχω τοσα ερωτηματα!!!

Ηταν απλα μια πλημμυρα συναισθηματων βασισμενα σε ενα ονειρο

Η πιο ομορφη στιγμη ισως ειναι αυτη της πρωτης ματιας. Το αγνωστο και το παραξενο event της γνωριμιας. Η αρχη ενος ποταμου που εχεις πεσει μεσα και δεν το ξερεις. Ολα τα αλλα ισως να μπορεσεις να τα ελεγξεις αλλα εκεινη τη στιγμη οχι. Δεν εισαι προετοιμασμενος. Ποτε δεν εισαι...

Πλευση γυρισμου... μα τιποτα μελαγχολικο. Συνιθισμενα χαρακτιριστικες φατσες γυρω. Ταιζουμε γλαρους εν πλω. Και το διασκεδαζουμε πραγματικα. Ταξιδιαρικο σκηνικο που ποτε δεν βαριεσαι να βλεπεις.

Ομως η μαγικη εικονα ειναι άλλη. Ηταν σαν να είχα διαλέξει το τελειο σημειο για να στησω σκηνη. Ηταν γυρω στις μια μετασονυχτια. Εχω κατσει στην εξοχη της σκηνης και γινομαι μερος μιας ομορφης ζωγραφιας. Τοσα αστρα, νεφωσεις αστεριων μεσα στην ησυχια. Ακουγεται μονο η περιεργη λαλια ενος πουλιου. Ακριβως απο πανω κρεμονται κλαδια και δεντρα που εξεχουν απο το αποτομο τελειωμα του λοφου. Ειναι ψηλα εκει πανω. Ακουω τη θαλασσα να βγαζει τον αφρο στην ακτη και τις πετρες που παρασυρουν τα κυμματα. Εγω με ενα τσιγαρο σε μια σκηνη κοιταω σαν τμημα της φυσης την υπεροχη θεα. Απεναντι τα φωτα του επομενου νησιου. Ολογυρα σκοταδι. Κοιτας κατακορυφα πανω και ολα τα αστερια ειναι δικα σου. Νιωθεις τη γη να γυριζει. ΟΟΟΟλη η γνωση μπροστα σου. Ολος ο πλανητης. μπορει να εχει τοση ησυχια μα συμβαινουν, ισως, πιο σημαντικα πραγματα απο τη βαβουρα της μερας.

Και η θαλασσα... ο ηχος της... σαν μια πανεμορφη γυναικα, που γλυκα σου λεει οτι πιο ερωτικο εχεις ακουσει. Την ερωτευεσαι αμεσως. Εχω κολησει για λιγο να την ακουω. Σε λιγο όμως συνηδιτοποιω οτι πρεπει να ξεκολησω. Μπορει να σε τρελανει. Πραγματικα. Σου φερνει σκεψεις και συναισθηματα που σε βαραινουν. Ειναι τρελο. Ειναι και η θαλλασα τρελη. καταλαβαινεις πως η σχεση σας πρεπει να μεινει εκει. Ερωτικη. Να παιζεις μαζι της, να γλεντας, να την χαζευεις. Ανηκει στη φυση. Αλλιως μπορει να σε πνιξει. Οπως μια γυναικα.

Πρεπει να κοιμηθω, λεω. και ας μη νυσταζω. Ξαπλωνω και περνω αγκαλια το γιο μου. Αλλο ενα στοιχειο που τελειοποιει το ονειρο. Θελω να τα γραψω ολα επιτοπου για να μη ξεχασω τιποτα. Αλλα ειμαι κουρασμενος. Και σκεφτομαι οτι πρεπει να το κρατησω για αυριο. Ειναι σημαντικο να υπαρχει και για αυριο αυτη η εικονα χωρις να χαλασει το τωρα. Τωρα το ζεις, αυριο το διηγησε. Και το ξαναζεις.

Υπαρχουν στιγμες που οτι πιο ομορφο περναει απο μπροστα μας. Πρεπει να συνηδοποιουμε οτι καποιες στιγμες ειμαστε μερος της ομορφιας. Ειδα την πιο ομορφη απεικονηση της φυσης και ειμουν μια μικρη ζωγραφια εκει μεσα. απλα ηταν τελειο...

Αφηνεις τον χρονο ελευθερο να κανει τα δικα του, να φερει απο μονος του τα ομορφα και τα ασχημα. Το ξερεις, δεν μπορεις να ξεφυγεις απο μερικα πραγματα. Ερχονται καποια στιγμη, σου χτυπουν τη πορτα περιμενοντας μια αντιδραση. Στα φερνει με την αισθηση του διαφορετικου, και εσυ ελπιζεις πως κατι θα ταραξει τα νερα, μια πιθανοτητα ακομα πως θα νιωσεις τα κενα σου να καλυπτονται.

Μπορει να ειναι μια ματια ή μια κινηση. Ανταποδίδεις τη ματια και μπαίνεις στο παιχνιδι. Θεωρεις πραγματικο αυτο που γινεται. Εκεινη τη στιγμη δεν την αλλαζεις με τιποτα. Σ' αρεσει που παιζεις και που παιζει και εκεινη μαζι σου. Λογια απλα! Ολα μοιαζουν τοσο φυσιολογικα. Ειναι το καινουργιο, το σαγινευτικο, που ο χρονος και ο τοπος διαλεξαν να συναντηθουν τη συγκεκριμενη στιγμη. Πρεπει μονο να κανεις τη κινηση σου, τι αλλο μενει? Μετα θα φυγει, εσυ θα μεινεις και πρεπει να ξερεις οτι οτι ηταν να κανεις το εχεις κανει. Ζητας λοιπον μια επαναληψη σε αλλο χρονο και αλλο τοπο. Τωρα θεωριτικα κινεις εσυ τα νηματα, και ολα μοιαζουν να ειναι οπως πρεπει.

Δεκα λεπτα, μιση ωρα αργοτερα η εικονα μενει. Εκανες μια επιλογη. Μα τωρα, αυριο, μεθαυριο, την αλλη βδομαδα δεν θα μοιαζει φυσιολογικο το οτι χαθηκε. Θα επρεπε να ειναι μια καινουργια γνωριμια, κατι καινουργιο στη ζωη σου αλλα για καποιο λογο το σκηνικο περασε, σαν να μπηκε σε μια μαυρη τρυπα. Και δεν εχω καταλαβει τελικα, γνωριζουμε αυτο που θελουμε οταν το θελουμε ή ημαστε εκτεθιμενοι σε εντελως τυχαιες γνωριμιες για να μην ειμαστε μονοι. Θα επρεπε να ηταν απλο θεμα οχι μελετη καποιας επιστημης.

δεν ειναι οτι κολλας, δεν ειναι οτι δεν συνεχιζεις. ειναι πως θελεις να κανεις επιλογες. να μην εισαι ενα με ολο το τσουρμο. και καθε τι που μοιαζει μαγικο να παραμενει μαγικο...

Μη σκοτωνουμε την ελπιδα χωρις λογο... αλλα θα πρεπε να ξερω γιατι το κανουμε για να το αλλαξουμε